Śladami płochacza halnego - Tatry: 16-19.09.2009

W dniach 16-19 września br. odbyłem razem z kolegą Jackiem Urbańczykiem ornitologiczny wyjazd w Tatry. Nasza wyprawa była bardzo owocna, bo udało nam się zobaczyć wiele ciekawych gatunków ptaków, choć nie tylko...

Pierwszy dzień był dość krótki, bo sporą jego część zajęło nam dotarcie do celu. Spenetrowaliśmy więc jedynie rejon Doliny Roztoki. Początkowo nawet nie zapowiadało się zbyt ciekawie. Udało nam się zobaczyć jedynie sosnówki, czubatki, mysikróliki, orzechówki i kruki. Jednak wieczorem siedząc przy piwku przed schroniskiem spotkała nas pierwsza niespodzianka. Oprócz ryków jeleni słychać było z dość bliska głos sóweczki.

Był to jednak dopiero początek niespodzianek. Kolejnego dnia udaliśmy się w kierunku Morskiego Oka. Po drodze natknęliśmy się jedynie na stadka krzyżodziobów świerkowych. Po śniadaniu w schronisku, nasze drogi rozdzieliły się. Ja postanowiłem samotnie zdobyć Rysy (2499 m.n.p.m.), natomiast Jacek udał się na Szpiglasową Przełęcz.

Pierwsze ciekawsze obserwcje miałem przy Czarnym Stawie. Udało mi się zobaczyć gile, kopciuszki, pokrzywnice, czeczotkę, siwerniaka i pluszcza, który żerował w "jeziorze". Niestety nie udało mi się zrobić pluszczowi dobrych zdjęć, gdyż, gdy tylko się do niego zbliżyłem nadchodzili turyści i pluszcz spłoszony uciekał. No i ciągle, w penetrowanym przeze mnie terenie, ani śladu ptaka, którego marzyłem zobaczyć - płochacza halnego. Rozpocząłem więc wejście na Rysy. Turystów było sporo, jednak większość z nich zawracała po dojściu do Buli pod Rysami. Mimo niezbyt ładnej pogody ja jednak nie zawróciłem. Jak się okazało była to mądra decyzja, gdyż po wejściu na Rysy i krótkiej rozmowie z szóstką fajnych ludzi, których tam spotkałem, zobaczyłem ptaka stanowiącego obiekt moich niedawnych marzeń - płochacza halnego.

Początkowo pojawił się tylko jeden osobnik, lecz chwilę po nim zjawił się kolejny. Ptaki były zupełnie niepłochliwe. Skakały po skałach i krzyżu znajdującym się na szczycie. Nie mogę sobie wyobrazić lepszej nagrody za zdobycie szczytu. Niestety dość szybko musiałem się ewakuować gdyż szczyt spowiła mgła i z oddali słychać było pioruny. Zaraz po rozpoczęciu schodzenia zaczął padać ulewny deszcz i mimo odpowiedniego ubioru, po kilkunastu minutach byłem cały mokry. Do tego było trzeba bardzo uważać żeby się nie poślizgnąć. Tak więc zejście było niezbyt przyjemne i bardzo niebezpieczne, ale uważam, że było warto. Do schroniska przy Morskim Oku dotarłem gdy zaczęło się ściemniać. Cały mokry, lecz szczęśliwy.

Kolejnego dnia, mimo zmęczenia, wstaliśmy o świcie i rozpoczęliśmy penetracje okolic Morskiego Oka. Wokół jeziora roiło się od ptaków. Udało się zobaczyć mnóstwo sosnówek, strzyżyków, rudzików, mysikrólików, zięb, gili, kopciuszków, pokrzywnic i orzechówek. Najciekawszymi widzianymi gatunkami były jednak: drozd obrożny, pliszka górska i pluszcz.

Po śniadaniu, za namową Jacka, udaliśmy się na Szpiglasową Przełęcz (2110 m.n.p.m.). Gęsta mgła utrudniała obserwację, jednak szlak był dość łatwy a po drodze udało się wypatrzeć świstaki. Tuż przed dojściem do celu mgła jednak ustąpiła i wyszło słońce. Postanowiłem więc zdobyć Szpiglasowy Wierch (2172 m.n.p.m.). Była to kolejna mądra decyzja, bo na szczycie spotkałem znów płochacze halne w liczbie 6 osobników.

Przy powrocie natknęliśmy się znów na świstaki oraz siwerniaka i kopciuszka.

Ostatniego dnia postanowiłem zdobyć Świnicę (2301 m.n.p.m.), mając nadzieję że zobaczę pomurnika. Niestety nie udało się, prawdopodobnie ze względu na tłumy turystów, którymi jednak nie przejmowały się zbytnio, znowu napotkane świstaki i kolejne płochacze halne oraz para krogulców, kołująca w okolicy szczytu. Mimo pięknej pogody był to najuboższy w obserwacje ptaków dzień naszej wyprawy, która jednak - jak na tak krótki okres jej trwania - była bardzo owocna, zarówno pod względem ornitologicznym jak i turystycznym.

Na koniec chciałbym pozdrowić kompana – Jacka i podziękować mu za pomoc i wsparcie.

Tekst i zdjęcia:
Piotr Gryz