Wiadomości

Po opisaniu wczoraj Zalecanej Dziennej Dawki Ptasiarstwa postanowiłem dzisiaj sprawdzić, jak wyrobienie tej normy wychodzi mi w praktyce. Po pierwszym dniu jestem z siebie zadowolony. 6.15 - pobudka. Rzut oka przez lornetkę do karmnika u sąsiadów owocuje pierwszymi tego dnia gatunkami w postaci bogatki i gołębia miejskiego.

W pochmurne sobotnie południe na brzegu rzeki Tag w Lizbonie można było spotkać kilku wytrwałych wędkarzy, kilka poszukujących pożywienia kamuszników, które zupełnie nic nie robiły sobie z towarzystwa ludzi, niemrawe stadko mew – przede wszystkich żółtonogich – i grupkę śpiących piaskowców.

Czy można zostać wprawionym w zachwyt podczas 5-minutowej przechadzki do sklepu po kaszę na obiad? Jeśli jest jesień i trwa wielka ptasia migracja, to można.

Przyznaję, że bardzo zaintrygowała mnie prasowa notatka o orangutanie z pewnego ZOO, który podobno uratował pisklę przed utonięciem. Jako że informacja została podana ptrzez portal deser.pl, zachowałem daleko posuniętą ostrożność. Nie mogłem być w gronie odwiedzających, śledzących owo wydarzenie na żywo, ale od czego jest niezastąpiony portal YouTube.

Tracz - rzecz wiadoma - jest ptakiem rybożernym, o czym świadczy m.in. jego ząbkowany na krawędziach dziób, przystosowany do przytrzymywania śliskiej, uciekającej zdobyczy. Obserwowane pary nurogęsi wyraźnie jednak przeszły na wegetarianizm i konkurowały z kaczkami "płaskodziobymi" o chleb.

Czy zdarza się Wam czasem natknać się na zdjęcie z miejsca, które kiedyś odwiedziliście, na którym widać rzadki gatunek ptaka? Mnie coś takiego zdarzyło się dzisiaj podczas przeglądania kultowego portalu tarsiger.com, gdzie trafiłem na zdjęcie sowy śnieżnej. W ramach rozwijania swojej fascynacji Finlandią we wrześniu 2009 spędziłem tydzień w stacji ornitologicznej na wyspie (...)

Słowa zapożyczone z zimowej mruczanki Kubusia Puchatka jak ulał pasują do śmieszki i kawki - dwóch ptaków, jakie miałem ostatnio okazję oglądać podczas porannego oczekiwania na pociąg do pracy. Stojąc na peronie dworca w gdańskim Wrzeszczu bardzo żałowałem, że nie mam przy sobie aparatu ani lornetki.

Gdy zapytamy przeciętnego Polaka, jakie ptaki - dziko żyjące w Polsce - jest w stanie wymienić, najpierw zobaczymy w jego oczach lekką panikę, a potem uspokojenie i usłyszymy: wróbel, bocian, jaskółka, kaczka, łabędź, gołąb, szpak, sikorka... Potem nadejdzie chwila zastanowienia. Mamy szansę usłyszeć jeszcze o orłach i jastrzębiach (o sokołach już rzadziej, chociaż każdy słyszał (...)

Pięknego, mroźnego poranka w ostatnich dniach października, daremnie wypatrując gęsi na tafli wypełnionego wodą Zbiornika Mietkowskiego niedaleko Kątów Wrocławskich, kątem oka dostrzegłem na kamienistej plaży ptasi ruch. Okoliczności miejsca i charakter samego ruchu spowodowały, że pierwsze skojarzenie natychmiast zasugerowało mi pliszkę (...)

Kląskawka to kolejna przedstawiana tutaj polska "pospolitość". Piszę te słowa ze świadomością, że nazywanie kląskawki pospolitością dotyczy na razie południowej Polski. Na północy spotkanie tego sympatycznego ptaka, to ciągle jeszcze zdarzenie miłe w swojej świeżości.

Tak po polsku, jak i po łacinie, nazwa nurogęś złożona jest z elementu związanego z nurkowaniem i drugiego, mówiącego, że mamy do czynienia z gęsią (choć wszyscy wiemy, że to kaczka o nietypowym, cienkim dziobie). Nurogęś to również ptak o nazwie wystawiającej na próbę poczucie językowe Polaków.

Skowronek to ptak wyjątkowy. Należy do elitarnej dwójki gatunków, które praktycznie każdy mieszkaniec naszego kraju rozpoznaje po śpiewie (drugim jest w moim przekonaniu kukułka – to jednak śpiewak przez małe "ś"). Co więcej, większość ludzi zna skowronka wyłącznie jako jego głos i co najwyżej jako małą skrzydlatą plamkę, którą wypatrzyli – nie bez trudu – na niebie.

Czapla siwa to kolejny ptak pospolity i łatwy do zauważenia w terenie. Piszę to z satysfakcją, gdyż w czasach, w których zaczynałem obserwować ptaki, żyło jej się znacznie trudniej i o "pospolitości" nie mogło być mowy. Czaplę siwą dzisiaj możemy spotkać wszędzie, gdzie znajdziemy najmniejszą kałużę, albo śródmiejską sadzawkę lub nawet wysychający przydrożny ciek – nie mówiąc już o rozleglejszych wodach (słodkich i słonych), ale także na środku łąki lub pola.

Zdarzenie miało miejsce na skraju lasu sosnowego w jego wąskim wcinającym się w pola rzepaku języku i nie było szansy żeby jakiś wóz strażacki tu dojechał. Na klasyczną  drabinę też było zbyt wysoko. Zadzwoniłem do prof. Jerzego Karga z Instytutu Środowiska Rolniczego i Leśnego PAN w Turwi z prośbą o pomoc. Ten żywo zainteresował się problemem i obiecał, że załatwi drzewołazy. Pracownik PAN, pan Robert pojechał do Czempinia i z tamtejszej Stacji Badawczej Polskiego Związku Łowieckiego pożyczył wspomniany sprzęt.

Wróbel, wróbel domowy, wróbel zwyczajny, bo o nim tu mowa, to dla bardzo ludzi wielu jedyny ptak, do znajomości z którym przyznają się. Najczęściej pod pojęciem wróbel kryje się wówczas dowolny ptak, który jest mniejszy od szpaka ("przyciśnięci do muru" ludzie kojarzą, że jest również taki ptak) i zawsze jest szary.